amplifier-mondezz

 

เจ็บเหลือเกิน...ปวดเหลือเกิน...

กับเรื่องราวที่พลาดไป

ทำ...ให้เธอผิดหวังวุ่นวาย...จากเธอและทำให้เธอเสียใจ 

 

ทั้งที่ใจก้อยังรักเธอ

 

แอบมองเห็นเธอทุกวัน...แอบมองด้วยรอยน้ำตา

และอยากกลับคืนกลับมาเหมือนเก่า

มันทรมานเหลือเกิน...แอบมองด้วยความปวดร้าว

 

เมื่อรู้ว่ามันสายไป

 

อยากทำให้เธอหันมา...อยากทำให้เธอเข้าใจ

 

กับสิ่งที่ทำลงไปมากมาย

 

และรู้ว่าในที่สุด..ก็คงไม่มีผู้ใด

 

จะรักจะดีเท่าเธอ

 

ฉันสูญและเสียอะไรที่ดีมากมาย

ไม่ใช่เพราะฟ้ากำหนดเอาไว้

 

แต่ฉันทำผิดเอง

 

 

 

นอนน้ำตาไหล อยู่คนเดียว
ในค่ำคืนเหงา เพียงผู้เดียว
นอนน้ำตาไหลอย่างเปล่าเปลี่ยว ไม่มีเธอแล้ว อีกต่อไป

ร้อง...ร้องเข้าไป ปล่อยความช้ำไหลออกจากใจ
ไม่มีใครให้เฝ้ารอ ร้อง...ร้องให้พอ
แค่คืนเดียวที่อยากจะขอ ปล่อยตัวเองให้หลุดลอยไป

นอนน้ำตาไหลกับตัวเอง ปล่อยใจให้เคลิ้มตามเสียงเพลง
นอนน้ำตาไหลอย่างวังเวง ไม่มีใครเห็น...ไม่มีใคร


ร้อง...ร้องเข้าไป ปล่อยความช้ำไหลออกจากใจ
ไม่มีใครให้เฝ้ารอ ร้อง.....ร้องให้พอ
แค่คืนเดียวที่อยากจะขอ ปล่อยตัวเองให้หลุดลอยไป

แค่คืนเดียวที่อยากจะขอ ปล่อยตัวเองให้หลุดลอยไป

 

ตอนนี้  หัวเราะ...ไม่ได้แปลว่ามีความสุข

ยิ้ม...ไม่ได้มีความหมายใดๆ

สิ่งที่มีความหมายเพียงสิ่งเดียว

คือ............น้ำตา

รู้แล้วว่ารักคราวนี้ถึงทีที่จะร่ำลา
ฉันสร้างปัญหามากมายเหลือเกินให้เธอเสียใจ
จนมาวันนี้ที่เธอระบายว่าทนไม่ไหว
เดินจากไปและทิ้งฉันไว้ลำพัง 

มันคงจะสายเกินไปใช่ไหมที่จะรับฟัง
ขอโทษกี่ครั้งก็คงไม่พอให้เธอเห็นใจ
ไม่เป็นอย่างฝันผ่านมาฉันทำเรื่องราวได้เลวร้าย
ฉันพอเข้าใจวันนี้เธอคงต้องไปเสียที 

รู้ว่าสายเกินไปจะดึงรั้งใจของเธอกลับมา
รู้ว่าเสียเวลาน้ำตาไม่รั้งใจเธอเอาไว้
รู้ว่าหนทางเดินนับจากวันนี้ไม่มีเธอข้างกาย
ก็คำว่าเสียใจมันสายไปใช่ไหมเธอ
 

รู้ว่าสายเกินไปจะดึงรั้งใจของเธอกลับมา
รู้ว่าเสียเวลาน้ำตาไม่รั้งใจเธอเอาไว้
รู้ว่าหนทางเดินนับจากวันนี้ไม่มีเธอข้างกาย
ก็คำว่าเสียใจมันสายไปใช่ไหมเธอ

 

 มันคงจะสายเกินไปใช่ไหมที่จะรับฟัง
ขอโทษกี่ครั้งก็คงไม่พอให้เธอเห็นใจ
ไม่เป็นอย่างฝันผ่านมาฉันทำเรื่องราวได้เลวร้าย
ฉันพอเข้าใจวันนี้เธอคงต้องไปเสียที

 

 

ก็คำว่าเสียใจมันสายไปใช่ไหมเธอ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

กำแพงที่เกิดจากรอยร้าวของอารมณ์

ไม่ทลายลงอย่างง่ายดาย

คนคนนึง  กับอีกคนนึง

 ยืนอยุ่ตรงข้ามกัน  หันหน้าให้กัน  ใกล้กัน...

แต่ความรุ้สึกคงต่างกันโดยสิ้นเชิง

ไม่มีสิ่งใด...........

ที่สามารถมองเหนว่ามันกั้นคนทั้งคู่อยุ่

แต่ต่างทำตัวเหมือนกับมองไม่เหนซึ่งกันและกัน

 

มองเห็น...แต่มองผ่าน...เจอกัน...แต่มองข้าม

 

กำแพงใสๆ...แต่แข็งแรง...เกินกว่าจะพยายามผ่านไป

ความปวดร้าวที่ไม่อาจอธิบาย

กาลเวลาที่สายจนไม่อาจย้อนกลับ

การกระทำที่ไม่อาจลบเลือน

ไม่มีอาวุธหรือสิ่งใด...มีเพียง

 

ความสิ้นหวัง 

 

พายุผ่านไปแล้ว

พัดเอาทุกอย่างจากไป

เหลือแต่สิ่งที่พังจนใช้การไม่ได้ที่ยังเหลืออยุ่

 

ใจ...แตกละเอียด

 

ไร้ความรุ้สึกใด  ไร้ความหวัง  ไร้พลัง

 

ไร้แสงสว่างของดาวที่เคยเห็น

 

จบลงแล้ว

 

ดาวจากไป  ย้ายตำแหน่ง

ทิ้งไว้เพียงท้องฟ้าสีดำสนิทและสายฝนที่ไม่เคยหยุด

ชะล้างทุกอย่าง  พาทุกสิ่งลอยหายไป

 

กอบเศษใจใส่กำมือ...ถือเอาไว้...กำไว้ให้แน่น

น้ำสูงขึ้นทุกที

รอวันจมน้ำ...น้ำตา...

และตายจากไปซะที